HET VERHAAL VAN SUCAR

Ik liep te zwerven door de straten van Porlamar en vond op mijn zoektocht een open deur. Nadat ik binnen was gewandeld kon ik mijn geluk niet op omdat er ook nog een bak stond met wat eten. Ik heb mijn buikje volgegeten en zag nog een andere hond in dat huis die zich niets van mij aantrok. Maar de bewoner wel, die vond me niet leuk en joeg me telkens weer naar buiten. Maar ja ik ben een pup van slechts 4 maanden en spelen vind ik leuk, dus liep ik telkens weer naar binnen op zoek naar weer die etens bak. En net zo vaak werd ik weggejaagd en gooiden ze dingen naar me. Tot die man op een dag erg boos werd dat ik weer naar binnen kwam omdat ik gewoon honger had. Nu gooide hij opnieuw naar me met water. Maar geen fris water…nee kokend heet. Het viel over mijn nek, rug en achterpootjes en deed heel erg zeer. Ik begon te schreeuwen waarna die man me oppakte en meenam op de fiets.

We reden naar een verlaten veldje waar hij me weg smeet richting een aantal struiken. Op dat moment kwam er een wit bestelbusje aan en daaruit sprong een vrouw die keihard op me af rende en me oppakte. Ze zag de man en vroeg hem wat hij aan het doen was. Hij vertelde dat ik altijd binnen kwam en het eten van zijn hond op at en dat hij dat niet wilde en daarom joeg hij me altijd weg. Toen pas zag die vrouw dat mijn natte vacht helemaal kapot en verbrand was door het kokende water. Ze werd boos en die man begon weg te rennen.

Ik werd meegenomen met die witte auto en vervoerd naar een dierenkliniek waar de dierenarts me direct geholpen geeft met het verwijderen van mijn ernstig verbrande huid. Ik heb inmiddels al een aantal operaties gehad en voel me weer wat beter maar ik zal hier nog wel even blijven. Ze zorgen trouwens goed voor me en voor de andere dieren die er zijn. Ook hoorde ik dat toen ze me vonden ze op weg waren naar een andere hond die aangereden was door een auto. Maar die hond lag dood langs de weg toen we erheen reden en dus brachten ze mij direct naar de kliniek.

Gelukkig leef ik nog want als die auto iets later was langs gereden hadden ze niet gezien dat ik werd weggegooid. Dan was ik tussen de struiken gebleven en had ik het zeker niet overleefd. Nu krijg ik hulp en aandacht en ik heb er alle vertrouwen in dat mijn huid ook weer geneest.

Dank dat u deze mensen steunt met een gift want daardoor kunnen ze mij helpen en ook mijn vriendjes die nog op de straten leven en ook het risico lopen te worden vermoord, vergiftigd en ernstig mishandeld.

Dank u wel en een pootje van Sucar.

Naar boven