HET VERHAAL VAN LUNA

Hallo, ik werd geboren nabij het strand van Playa el Agua op het eiland Isla Margarita, waar ik net zoals zoveel honden hoopte dat mijn moeder voor ons kon zorgen zodat we groot konden worden. Echter dat geluk is niet voor een ieder weggelegd. Ik had het geluk dat er een Venezolaanse meneer was die zijn best deed om voor me te zorgen door me af en toe wat te drinken en te eten te geven. Veel kans had ik echter niet omdat wij meestal nergens binnen mogen komen en dus de avonden en nachten op straat door moeten brengen. Dat is best gevaarlijk met verkeer dat voorbij raast en dan ook nog andere mensen die ons niet leuk of aardig vinden en naar ons gooien met stenen of soms op ons schieten omdat ze dat leuk vinden. Ook kinderen moeten we erg in de gaten houden want die pesten ons ook vaak en soms worden we in zee gegooid en staan ze op het strand te kijken hoe lang het duurt voor we weer aan land komen, om vervolgens opnieuw in de golven gegooid te worden. Zo zijn ook veel van onze soort aan hun einde gekomen.

Ik had het geluk dat ik op een goede dag contact kreeg met twee Nederlandse toeristen die op het strand zaten. Ik had al snel in de gaten dat ze mij ook wel leuk vonden en die Venezolaanse meneer deed ook zijn best om ervoor te zorgen dat ze me mee zouden nemen. Op een dag hoorde ik het dat ik echt mee mocht naar Nederland waar ze woonden. Ik werd gelijk al van het strand gehaald en op de hotelkamer gezet. Kreeg te eten, te drinken en sliep als een roos op een heerlijke zachte plek. Voor ik naar Nederland mocht moest ik wel nog naar een dierenarts en had ik papieren nodig dat ik gezond was en zo. Zo kwam ik in de dierenkliniek van Stichting Dierenhulp terecht waar ik door een arts werd onderzocht. Dat was een spannend moment want ik mocht enkel mee als ik gezond was, zodra ik ziek zou zijn had ik gehoord dat ze me achter zouden laten. Gelukkig was ik gezond en begon voor mij een groot avontuur. In een vliegtuig met veel lawaai onderweg naar Nederland.

In Nederland aangekomen ging het op het vliegveld ook lekker snel. En kwam ik in een echt huis met meubels en ook een ander speelkameraadje een Jack Russel. Die vaak op bezoek kwam omdat die bij de ouders van mijn baasje woonde. Dat is mijn beste vriend geworden. Samen hebben we heel wat afgespeeld en gestoeid en ik leerde mijn eerste woordjes Nederlands verstaan. Maar ook de twee katten die mijn baasjes al hadden werden goede maatjes van me.

Nu ben ik inmiddels ruim 1 jaar en ik heb het prima naar mijn zin. Elke dag een lekkere wandeling, in de koude winters heerlijk voor de kachel, ik krijg goed en gezond te eten en jaarlijks wordt ik onderzocht door ook zo’n dierenarts om mij blij en gezond te houden. Maar bovenal heb ik twee lieve baasjes die heel veel van mij houden en ik van hen natuurlijk.

Soms denk ik terug aan het prille begin, wat had er van mij moeten worden als…

Ik hoop dat nog heel veel van mijn soort genoten in Venezuela het net zo goed krijgen als ik het nu heb. Daarom vraag ik u om die mensen van Stichting Dierenhulp te steunen, dankzij die steun worden mijn soort genoten ook onderzocht en geholpen. En als je helemaal niets hebt is alle zorg die je gratis ontvangt mooi meegenomen. Kijk maar naar mij.

Een Poot van Luna. Ja zo hebben ze mij genoemd, Luna, dat is Spaans voor maan.

Naar boven