HET VERHAAL VAN BRUINTJE

Hallo ik ben 'Bruintje' geboren in het wild en ik heb mezelf twee jaar in leven weten te houden op straat en kreeg af en toe iets te eten van vakantie gangers hier op Lesbos. Ik ben opgegroeid aan de Oostkant van het eiland en uiteindelijk beland in de nabijheid van een Hotel. Daar sleet ik mijn dagen met heen en weer lopen wachtend op het vakantieseizoen omdat er dan wel iets te eten zou zijn. In de winter is hier niemand en moet je enorm goed opletten wat je eet. Ze strooien dan veel vergif en je loopt ook de kans doodgeschoten te worden.

Hier zie je mij weer bij het Hotel waar ik Mark Vos tegenkwam van Stichting Dierenhulp. Hij zat in het Hotel en s'morgens ontbeten we samen. Een cracker met een plak ham en ook nam hij wel eens een stuk kip mee of garnalen die ergens op het menu stonden. Deze man onderzocht me en haalde iedere dag de teken bij me weg die ik opgelopen had bij het slapen onder struiken. Hij zag ook dat ik iets bloed vloeide bij mijn geslachtsdeel en ging op onderzoek uit in de omgeving. Hij had snel door dat ik net kinderen had gehad. Uiteindelijk hoorde ook hij de verschrikkelijke waarheid over mijn 7 kinderen. Die waren namelijk doodgegooid tegen een muur omdat er ánders te veel zouden komen in de buurt.

Nadat ik liefdevol werd opgevangen en behandeld door de familie Peeters werden alle papieren geregeld voor mijn vliegreis. Mark had mij in de auto meegenomen naar deze Nederlandse mensen. Daar werd ik gewogen en kreeg ik een wormenkuur. Ook alle teken weghalen en zoeken naar vlooien. Toen een spuit tegen ziektes als hondsdolheid en Parvo en daarna een mooie halsband om. Ook een eigen hondenpaspoort met een naam, Bruintje van Votsala, noemden ze me. Naar de plaats waar ze gevonden hadden en de mooie bruine kleur van mijn vacht en ogen. Ik vond het allemaal best eng tussen veel vreemde dieren maar ik maakte snel vrienden. Omdat we allemaal eigenlijk waren gered van een onzekere toekomst. Mark moest toen naar huis maar hij fluisterde mij wel in het oor dat hij voor mij een goed huis ging zoeken in Nederland. Toen kon ik rustig gaan slapen met mijn kleine vriendje Freya (dat was een klein katje) die bovenop me ging liggen.

Nog even afscheid nemen van de mensen die mijn in Griekenland zo goed geholpen hebben voordat ik de reiskennel moet. Ja ik ben best een beetje bang hoor want ik heb nog nooit in een vliegtuig gezeten en nu moet ik 3,5 uur onderin het bagageruim zitten. Gelukkig heeft Mark geregeld met de piloot dat de verwarming aangaat en er ook een lampje blijft branden. Ook is de druk geregeld zodat het net lijkt of ik gewoon bovenin bij de andere passagiers zit. Maar ik maak me toch wel zorgen over het lawaai.

Pffffffff eindelijk ben ik er dan. Wat een herrie onderweg nee daar was niets aan. Op Schiphol aangekomen werd ik direct uit dat lawaai ding gehaald en kreeg ik vers water en een sneetje brood van mensen die mij moesten controleren. Mijn papieren waren in orde dus ik ben geen asielzoeker, gelukkig. Na even bijgekomen te zijn ging ik in een lift naar boven en zag daar Mark al staan. gelukkig een bekend gezicht. Toen nog weer een controle, ook Mark werd gecontroleerd en daarna stonden in een grote hal Esther en Hans op mij te wachten. Dat zijn mijn nieuwe baasjes vertelde Mark mij. Esther en Hans zijn lieve mensen die ook al een oudere hond hadden en mij dolgraag wilden hebben. Ze wonen vlak bij de zee dus bijna hetzelfde als ik vroeger alleen het grote verschil is er wordt nu goed voor mij gezorgd, ik krijg liefde en aandacht en heb echte mensenvrienden die me niet slaan of schoppen. Hadden al mijn vriendjes het maar zo goed als ik nu.

Een poot van Bruintje (oh... inmiddels hebben mijn nieuwe baasjes mij Trippel genoemd)

† Trippel overleed op 13 februari 2010 na een liefdevol gezinsleven.

Naar boven